De zon en de maan

Een etmaal in muziek, van het eerste ochtendlicht tot het holst van de nacht. Het Animato Kwartet opent het festival met het strijkkwartet Sonnenaufgang van Joseph Haydn: boven een zacht aangehouden akkoord klimt de eerste viool langzaam omhoog, als een zon die boven de horizon opkomt. Haydn schreef het in 1797, op het hoogtepunt van zijn roem. Na die zonsopgang fonkelt het kwartet van zijn humor en levenslust.

Inga Våga Gaustad en Rik Kuppen laten het licht door gekleurd glas vallen in Witraż (Glas-in-lood) van Grażyna Bacewicz. De Poolse componist was zelf een begenadigd violist en schreef prachtig voor haar eigen instrument. Haar Kołysanka is een wiegelied voor het vallen van de avond.

In Il tramonto (De zonsondergang) zingt mezzosopraan Ekaterina Levental de zon onder, begeleid door strijkkwartet. Ottorino Respighi zette een gedicht van de Engelse romanticus Percy Bysshe Shelley op muziek: twee geliefden kijken naar de ondergaande zon, de volgende ochtend vindt zij hem levenloos naast zich. Een opera in miniatuur.

Na de pauze neemt de maan het over. In Pierrot lunaire zette Arnold Schönberg in 1912 driemaal zeven gedichten van de Belgische dichter Albert Giraud op muziek, in de Duitse vertaling van Otto Erich Hartleben. Een maanzieke clown drinkt het maanlicht als wijn, probeert een witte maanvlek van zijn zwarte jas te wrijven en vaart ten slotte op een maanstraal naar huis. De stem zweeft tussen zingen en spreken in, de vijf musici wisselen virtuoos tussen acht instrumenten. Een klassieker die blijft fascineren. Ekaterina Levental schitterde al vaker bij Classical NOW! Pierrot lunaire is een van haar lijfstukken.